เป็นโบราณสถานสำคัญภายใน วัดสิงห์ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
ซึ่งเป็นวัดเก่าแก่คู่บ้านคู่เมืองมาตั้งแต่สมัยอยุธยา
ประดิษฐานในวิหารโถง (ศาลาดิน) เป็นพระพุทธรูปก่อด้วยอิฐถือปูนลงรักปิดทอง
ปางมารวิชัย ศิลปะอยุธยา อายุประมาณ 300 กว่าปี หลวงพ่อโต (หันพระพักตร์ไปทิศเหนือ)
(ศาลาดิน): อาคารไม้เปิดโล่งอายุกว่า 300 ปี มีเสาไม้กลม ทาสีแดง
ทาสีแดง และกระเบื้องเชิงชายรูปเทพพนมสลับดอกบัวที่หาชมยาก
พระประธานปูนปั้นปางมารวิชัย ศิลปะสมัยอยุธยาตอนกลาง แวดล้อมด้วยพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง
แสน (หรือหลวงพ่อดำ) พระพุทธรูปขนาดใหญ่ที่สร้างจาก ศิลาทรายแดง ทั้งองค์
ประดิษฐานในวิหารที่มีฐานแอ่นโค้งทรงเรือสำเภา
ประวัติ ความเชื่อ ความศรัทธา ต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์และโบราณสถานเพื่อส่งเสริมแนวทางการขับเคลื่อนเศรษฐกิจชุมชนวัดสิงห์ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
วัดสิงห์ (Wat Sing) จัดประเภทวัดอยู่ใน วัดราษฎร์ ประเภทนิกายของวัดสิงห์ คือ มหานิกาย เป็นวัดที่มีศิลปะและวัฒนธรรมมอญ-ไทย ผสมผสาน วัดสิงห์ได้รับวิสุงคามสีมา ในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2210 มีเขตโบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนกับกรมศิลปากร จำนวน 3 ไร่ 34 ตารางวา วัดสิงห์เป็นโบราณสถานที่กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนในราชกิจานุเบกษา เมื่อวันที่ 1 กันยายน 2534 เล่มที่ 109 ตอนที่ 109 หน้าที่ 9453 วัดมีอาณาเขต ดังนี้ ด้านทิศเหนือ ติดต่อกับถนนซอบวัดสิงห์ ด้านทิศใต้ ติดต่อกับคลองวัดสิงห์ ด้านทิศตะวันออก ติดต่อกับถนนสายในปทุมธานี-สามโคก ด้านทิศตะวันตก ติดต่อกับบ้านเรือนของประชาชน
VRUWatsing